Pascal Bosmann

You Are Viewing

A Blog Post

India

Alles met lokaal transport; gammele, ronkende bussen brengen ons door de chaos van de steden naar een volgende bestemming. Eindeloze, propvolle treinen daveren uren lang langs weilanden, waslijnen en mensen die zwaaiend op het spoor zitten. Een keer in de nachttrein nemen we de sleeperklasse (een na hoogste klasse). Een wijze les uit ‘Shantaram’ leerde ons dat je bij nachttreinen echt letterlijk moet vechten om een plekje in de lagere klasses. De wet van de noodzaak, er zijn nu eenmaal zoveel mensen die mee willen. Ze beuken, bijten, krabben en vechten zich letterlijk een weg naar binnen. Je kunt zelfs iemand kan inhuren die dit voor je doet. Ze zijn elkaars grootste vijand, zo lijkt het, maar wanneer de trein eenmaal rijdt verdwijnt deze gewelddadigheid als sneeuw voor de zon. Hij maakt plaats voor gezelligheid en saamhorigheid. Mensen liggen letterlijk over elkaar heen, delen verhalen en lachen samen om filmpjes op hun telefoon. Bij elk nieuw station doet ditzelfde tafereel zich weer voor. Reizen met de trein in India? Niet voor de kleinzerige mens!  Blij dat wij gewoon opzoek kunnen naar ons bednummertje. Alhoewel…dat is ook nog even een puzzel!

2

3

4

5

Als een koning te rijk (na even oefenen want de motor is in Engeland gemaakt dus schakel je rechts en rem je links) stapt Pascal op de Enfield Bullet 350cc en ik achterop. Voorzichtig maar vastberaden loodst hij ons door de linksrijdende stad. Als we de stad verlaten worden de wegen rustiger en wanen we ons in een gevoel van ruimte en vrijheid. Het rustgevende en diepe ronken van de motor geven body aan de wijdse meren en glooiende heuvels….
we zijn VRIJ!

1

1

2

3

3

De koe, the holy cow. De voetgangers wijken uit voor de fietsers. De fietsers wijken uit voor de riksja’s. De riksja’s wijken uit voor de auto’s. De auto’s voor de bussen maar de bussen, die wijken voor geen enkel voertuig. Zij gebruiken de rem maar voor een ding op de weg, the king of the road….de koe, the holy cow!

4

5

We struinen met onze camera aan het eind van de middag, als het licht van de zon verzacht, door Bundi. Iedereen is in extase want het is Diwali festival, er wordt gevierd dat het licht heeft gewonnen van de duisternis, de gelukzaligheid heeft de onwetendheid overtroffen, het is feest voor iedereen. Overal worden we uitbundig begroet, soms word je er verlegen van: ‘Happy Diwali!’ ‘Happy Diwali!’. Kinderen rennen joelend op ons af, hun ouders nodigen ons uit voor een gesprek, het delen van een festivalceremonie of het maken van een familieportret. De blijheid op hun gezichten is onvergetelijk. Wanneer het donker wordt begint het ‘ festival of light’ echt. Duizenden oliekaarsjes rond de deurposten, de koeien en de mensen luiden het festival in. Prachtig aangeklede vrouwen in felgekleurde saries zijn druk met het aansteken en uitdelen van de lichtjes, de mannen en kinderen wachten geduldig op hun beurt en krijgen een voor een een rode stip tussen hun ogen.  En dan begint het feest: vuurwerk! Het liefst zelf gefabriceerd, afgestoken vanuit een kokosnoot en hoger dan de gebouwen in de stad.  Veiligheid is geen aspect. Scooters rijden rakelings langs grote zwarte zelfgefabriceerde bommen (waar je oren 5 minuten later nog van piepen), pijlen schieten alle kanten op en kinderen leren alles vanuit de hand aan te steken. Iedereen is in een euforische stemming, zelfs de koeien kijken niet op van een flinke knal. Alleen wij, de nietsvermoedende toeristen schieten een meter achteruit bij elke nieuwe bom. ’s Avonds in bed realiseren we ons dat we de hele avond met een gigantische glimlach hebben rondgelopen, Happy Diwali!

Divali 2

Divali 3

Divali 1

Nog steeds zijn er in India ruim 30 kastes waar je in geboren kunt worden.  De hogere kastes met zakenlui en ambtenaren, zij leven in een luxe wereld met een eigen ‘driver’ en huren overal ‘a guy’ voor in. In de lagere kastes worden de boeren geboren, de vegers, de muziekmakers uit de woestijn en de lekkernijmakers in de teashops. Wanneer we onze riksjabestuurder eens vragen in welke kaste zij geboren worden zegt hij “wij kunnen uit alle kastes komen, het rijden van een riksja is vrij zijn.Een eigen riksja en je eigen werk. Veel mensen uit de lagere kastes hebben dit als streven.”

1

Wanneer we aan de praat raken met een van de jongens uit de woestijn, geboren in de kaste van de putjesscheppers, vertelt hij ons zijn verhaal. Hij heeft zich onttrokken aan zijn eigenlijke bestemming en lijkt nu zijn geluk te beproeven bij de toeristen (aanspreken en hopen dat hij ze rond kan leiden). Hij vertelt dat hij al jong is uitgehuwelijkt met iemand uit zijn eigen kaste. Zijn vrouw woont ergens anders, wil graag studeren en hij vindt dat goed. Hij vertelt ook over de macht van de man in deze. Als hij wil dat ze nu terugkomt heeft ze geen andere keus dan direct af te reizen, zij heeft haar kansen aan hem te danken. Wat voel je je bevoorrecht wanneer je deze gesprekken voert; vrij om te zijn wie je wilt zijn, vrij om te studeren en te werken.

2

3

4

5

Er is een aspect waar Pascal me eigenlijk op wees. Zorg dat je de mensen uit de lagere kastes niet te veel vanuit je eigen referentiekader waarneemt en medelijden met ze hebt. We zagen een aantal vegers bij een groot evenement. Met onafgebroken focus en vastberadenheid veegden zij de prachtige bloemen langs de paden bijeen, zichtbaar tevreden dat zij hetgeen waarvoor ze letterlijk in de wieg zijn gelegd (de vegerskaste) hier kunnen uitvoeren. Ze hebben het hoogste bereikt binnen hun kaste en zijn trots, trots op wat ze doen en wie ze zijn. Ze hebben ook berusting en acceptatie in dit feit, leven niet in verdere onzekerheid over keuzes en juiste beslissingen. Hen 10 Rupees in de handen stoppen zou een belediging zijn en echt een beperking van mijn eigen beoordelingsvermogen.

6

2

1

7

8

Vroeg in de ochtend lopen we aan de rand van Pushkar over een uitgestrekt, zanderig terrein waar duizenden kamelen staan. We zijn op de camelfair. Handelaren met kleurige tulbanden maken hun kamp op, kamelen met versierde snuiten worden opgejut om hun beste kanten te laten zien en er wordt druk gediscussieerd over de prijs. Het tafereel is middeleeuws en de opstuivende stofwolken maken het magisch. Veel meer woorden moet ik er niet aan verspillen, de beelden spreken voor zich!

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Niet eerder ervaarde ik zo’n vrolijk, trots, liefdevol en respectvol geloof met zijn verwonderlijke en kleurrijke tradities. Op verschillende momenten zijn we rond zonsopgang (06:00) aanwezig bij de ochtendrituelen waar mensen zich baden in de heilige wateren en offers brengen. Meer dan eens schieten onze gedachten naar Nederland, kun je het je voorstellen? Wij nuchtere Hollanders, soppend in de rivier, vijf keer dippen, drie keer ronddraaien, kokosnoten stukslaan, wierook branden in een stapel bananen en lekkernijen zonder ons ook maar een keer af te vragen wat we eigenlijk aan het doen zijn? Nee, wat hier zo prachtig is, kan alleen bestaan met de enorme toewijding die zij koesteren. Wat ben je rijk als mens wanneer je je zo zonder oordeel, zonder schaamte vol overgave kan laten meenemen in deze rituelen. En eerlijk, het ziet er ook gewoon ontzettend gezellig uit!

1

3

5

Toch stuiten we op onze reis ook op grote contradicties. Hoe kan er zo’n grote toewijding naar het geloof bestaan en een goed karma zo belangrijk zijn wanneer er ook zulke gruwelijke dingen gebeuren in ditzelfde land. Een Indiase vrouw filosofeert met ons mee en wijst ons op het verschil tussen geloof en spiritualiteit. Het geloof is man made, iedereen kan eruit gebruiken wat in zijn/haar leven past of nodig is. Zo kan een man vrij worden van de zonde van een gruweldaad middels het uitvoeren van bepaalde rituelen. Spiritualiteit zit in de mens zelf, een manier van leven, goede dingen zien in kleine momenten, het is niet verbonden aan rituelen en de kwantiteit van bidden maar aan het herkennen van waardevolle momenten en contacten. Iemand die spiritueel is kan ook gelovig zijn en iemand die gelovig is hoeft niet spiritueel te zijn. Ergens hierin ligt misschien wel de verklaring van de contradicties die we zien. Iets om mee te nemen.

6

7

Dat Varanasi een heilige stad is voel je en zie je overal: kleine tempeltjes op elke hoek van de straat, koeien worden door voorbijgangers even aangeraakt gevolgd door een korte prevel en het aanraken van hun eigen hoofd en hals en natuurlijk de rivier waar het in dit stadje om gaat: de Ganges, ‘mother Ganga’. Talloze ghats komen vanuit de stad uit aan de oever van de rivier, en elke ghat heeft zijn eigen verhaal en doel.

2

1

Wij komen vrijwel gelijk aan bij de ‘ burning’ ghat. De naam zegt het al, dit is het openbaar crematorium van Varanasi. Elke vijf minuten wordt er een lichaam, gewikkeld in felgekleurde doeken, naar deze ghat gedragen om hier verbrand te worden en te worden teruggegeven aan de natuur. Het teruggeven aan de Ganges betekent dat hij vrij wordt gemaakt van alle zondes. Van tevoren worden de lichamen op grote weegschalen gewogen om te kijken hoeveel hout er nodig is. Ben je welvarend dan kies je voor duur en lekker geurend hout zoals Sandelhout. Het is een niet te bevatten tafereel; de lichamen die worden verbrand, de rouwende familieleden, de intense geur van verbrande haren vermengd met de vertrouwde geur van brandend hout, de honden die het vlees besnuffelen, de zegeningen die worden gedaan, de gebeden die worden gepreveld, de waterstralen die de stapels as naar de rivier spoelen, de harde stemmen van de houthandelaren, de flikkering van de felle zon op de rivier en de toeristen die er apathisch rondlopen, zich geen houding weten te geven. Ik kan er niet lang zijn, het voelt als een interruptie. Iets wat bij ons zo intiem en emotioneel is, is hier zo open en voor iedereen. Zijn dit de grenzen van mijn wereld? Open blijven kijken, vrij van oordeel en niet proberen te begrijpen wat je ziet, dat is wat we deze vakantie steeds gedaan hebben. Maar hier, op deze plek, is dat bijna een onmogelijke opgave.

4

Wanneer we op een vroege ochtend in een klein bootje traag over de rivier bewegen en de zon de lucht van kleur laat veranderen zien we steeds meer mensen naar de oever bewegen. Mannen, vrouwen en kinderen stappen dapper het koude water in gevolgd door het branden van honderden lichtjes en uitgooien van geurige bloemenkransen. Er wordt gelachen en gebibberd, er worden mantra’s gezongen, gebeden gepreveld en in de opkomende zon worden de kleurige sarie doeken te drogen gelegd. Kinderen joelen, zwemmen en spetteren elkaar nat met het heilige water terwijl de ouderen zich houden aan een vast aantal rondjes, onderdompelingen en buigingen naar de moeder. De gelukzaligheid over het bestaan van deze rivier in hun land spat er van af.  Wanneer we op een andere ochtend langs dezelfde oever lopen, ditmaal tussen de mensen, zien we hoe groots het eigenlijk is.

3

5

6

We vliegen over water, woestijn, besneeuwde bergen en zien de volle maan oplichten als het steeds donkerder wordt. Wat een reis, samen in hetzelfde tempo, samen leren over de wereld en elkaar. Op geen enkele reis leerden we zoveel over mensen en hun gewoontes, voelden we ons zo welkom en ervoeren we deze onuitputtelijke nieuwsgierigheid bij onszelf. Nee, we zijn nog niet klaar met dit land en fantaseren over volgende reizen. De wereld ligt aan onze voeten en India….we love it! Incredible!

 

 

5 Comments
  • Ilse Thorborg on November 22, 2014

    Wauw…. Wat een prachtfoto’s en wat boeiend geschreven. Ik reisde met jullie mee en voor het eerst trok India me. Jullie blog was véél te kort. En dat is een compliment 😉

  • Kyriel van der Sloot on November 24, 2014

    Wat een prachtige blog! Heel erg interessant om te lezen en prachtige foto’s. India is een indrukwekkend land en dat lees je en zie je heel mooi terug in jullie blog :)

  • Veerle Stolker on January 19, 2015

    Zo… eindelijk de tijd genomen in de trein richting Leiden om jullie blog te lezen en goed te bekijken. Wat een prachtig geschreven verhaal, ik waande me weer terug in India en zag de omschreven gebeurtenissen voor me. En die foto’s; meer meer meer graag! Geweldig! Dank! Mijn treinreis is een stuk kleurrijker geworden!

  • Alison on September 22, 2015

    Wat een prachtige spirituele foto’s! Dit inspireert mij enorm voor mijn eerste reis naar India aankomende december !

  • Pascal on September 22, 2015

    Dank je wel Alison, leuk om te horen! Ik wens je een ontzettend bijzondere reis toe.

Leave a Reply